Amerikan edebiyatının kurucu isimleri arasında sayılan Donald Barthelme, postmodern öykü alanında çığır açmış olan nüktedan ve minimalist yapıtlarla tanınmaktadır. 1951 yılında Houston Post için ilk yazılarını kaleme alan Barthelme, 1950'lerin sonlarında felsefe alanında çalışmalar yaparken bir yandan da Houston'daki jazz barlarda Lionel Hampton ve Jack Kelly'yi keşfediyordu. Sonraları deneysel jazz çalışmalarının yazdığı öykülerde büyük etkisi olduğunu söyleyecektir.

1971 yılında City Life kitabıyla Time dergisinin Yılın Kştabı ödülünü,1972 yılında The Slightly Irregular Fire Engine or the Hithering Thithering Djin ile National Book çocuk kitapları ödülünü, 1976 yılında The Dead Father ile Jesse H. Jones ödülünü almış, 1982 yılında Sixty Stories ile National Book Critics Circle, PEN/Faulkner ve Los Angeles Times kitap ödüllerine aday gösterilmiştir.

Hayatı boyunca sürdürdüğü felsefe okumalarıyla bezenmiş öykülerinde alaycı bir kuşkuculuk, ironi ve mesafelilik göze çarpmaktadır. Dinin ve sanatın kurtarıcı ve yenileyici etkisine karşı her zamansorgulayıcı bir tutum alan Barthelme, şiirsel deyişten çıkan eşsiz bağlantıların ve bilinçdışından gelen dışavurumların izini sürmüştür. İlgisiz ve gereksiz addedilen eşyalara nesnelere ve kişilere öykülerindeki katmanlarda ansızın parlayan, öne-çıkmalarla yer vermiş, kapitalist anlayışa ince ve bir o kadar da şiddetli eleştiriler getirmiştir.

Postmodern edebiyatın en büyüklerinden olan ve 1989 yılında hayata veda eden Barthelme, Pynchon, Vonnegut, Perec, Gaddis ve Barth gibi isimlerle birlikte anılmaktadır.